Dedemsvaart
Zaterdag 23 april 2011
SV Dedemsvaart B1m - v.v. Hellendoorn B1m
Einduitslag 6 - 4
Verslag Hans de Wilde
Foto's Freddy van Dijk

Summier verslag van een aandachtig toeschouwer.

Zaterdag 23 april j.l. stond de competitiewedstrijd S.V.D. MB 1 tegen Hellendoorn v.v. MB 1 op het programma. Bert Herrsevoort had mij de donderdagavond voor genoemde datum zonder het met zoveel woorden te zeggen al uitgenodigd om deze wedstrijd te komen bekijken.

Ik was van plan om tijdig aanwezig te zijn, maar door de vele opbrekingen in de naar het sportpark toe leidende straten was ik ongeveer 2 minuten te laat. Toen ik bij veld 3 aankwam zag ik nog net Hellendoorn scoren en voor ik bij veld 2 was aangekomen was het al 0 -2. Een wel heel triest begin voor onze meisjes, die bij eventuele winst kampioen zouden zijn.

Ik heb de keepster nog geprobeerd een hart onder de riem te steken door te zeggen dat het 2e doelpunt een prachtig schot was en voor haar onhoudbaar. Zij reageerde met een woord wat ik hier maar niet zal herhalen, maar tegenwoordig te pas en te onpas wordt gebezigd, waaruit zij haar frustratie duidelijk liet blijken. Na ongeveer een kwartier spelen kwamen onze meiden steeds beter in hun spel en golfde het spel heen en weer met voor beide partijen kansen over en weer.

Onze voorhoede maakte voortreffelijk gebruik van hun snelheid en nog voor de rust aanbrak werd de stand omgebogen in een 3 – 2 voorsprong. Wat mij wel opviel was dat er veel breedtepasses werden gegeven welke vaak niet goed aankwamen, waardoor er regelmatig gevaarlijke situaties ontstonden voor ons doel.

In de de 2e helft was de tegenpartij in eerste instantie weer de bovenliggende partij, maar dit werd al
snel door onze meisjes onderkend en zij namen het spel weer over, waarbij de stand in een mum van tijd werd
opgevoerd naar 6 -2. Met nog een minuut of 10 te spelen leek de wedstrijd een gelopen race, maar daar dacht  
Hellendoorn kennelijk anders over en wist met een eindoffensief zodoende nog 2 maal te scoren waardoor de stand uiteindelijk 6 - 4 werd en het verdiende kampioenschap een feit was.

Na het laatste fluitsignaal van Harrie Redder kon er gefeest worden door onze meisjes, de trainer, de grensrechter en het in groten getale meegekomen publiek. Na afloop heb ik alleen jullie trainer en leider gefeliciteerd, niet dat ik jullie niet persoonlijk wilde gelukwensen, maar het gros van jullie kent mij niet eens en dan lijkt mij dit enigszins overdreven.

Ik doe jullie bij deze alsnog mijn felicitaties toekomen met het behaalde kampioenschap en ga er volgend           
seizoen opnieuw voor.